1.3. Kind

Als mijn broers er niet waren geweest, was ik daar misschien nog. Dan was ik nu wellicht een oude herder die een jongen meeneemt langs de rivier, nog steeds in dienst van de boerderij, van een van Juliens zonen of kleinzonen.

Maar mijn broers Pierre en René waren lastposten en vechtersbazen. Ze maakten met iedereen ruzie en als er niemand in de buurt was om mee te vechten, koelden ze hun woede op mij. Ze waren ontevreden, ze vonden dat Julien hen uitbuitte en konden niet uitstaan dat ik elke klus met plezier aanvaardde en niet morde over het loon. We kregen twee keer per maand uitbetaald en maar goed ook. Hun geld en ook dat van mijn vader ging voor het merendeel op aan wijn die ze tot hun ergernis van Julien moesten kopen. Mijn geld ging naar roggebrood dat ik van een buurvrouw kocht en soms naar wat lams- of varkensvlees dat ik ook van Julien afnam. Alleen Pierre droeg bij in het huishouden door af en toe een konijn te stropen. We woonden in een klein huis, ook al van Julien, langs de aardeweg die van het dorp naar de boerderij liep.

Het was geen leven voor een kind, denk ik nu. Maar ik was het gewend. Ik was het gewend om voor mezelf te zorgen en zelfs om voor eten voor de anderen te zorgen. Ik was het gewend om ‘s morgens een gescheurd hemd en een stinkende broek aan te trekken. Ik wist niet van het bestaan van een school, ik leerde tellen en rekenen op de boerderij en ik leerde daar vooral mijn plan te trekken. Ik was het gewend om oorvijgen te krijgen van Pierre of door elkaar geschud te worden door René. Ik miste mijn moeder niet, want ik had haar nooit gekend. Maar naarmate ik groter werd, kreeg ik meer slagen en schoppen dan goed voor me was. En toen Pierre en René op een dag na een uit de hand gelopen scheldpartij op het erf ontslagen werden, kreeg ik thuis hun razernij daarover te verduren. Toen Julien de volgende dag mijn gebroken neus en mijn gezwollen gezicht zag, riep hij me binnen.

‘Jongen,’ zei hij, ‘dit gaat nog eens slecht aflopen. Je moet daar weg.’

En hij sprak over het gehucht op de berg waar ik veilig zou zijn en een nieuw leven kon beginnen. Ik moest erover nadenken. Ik was nog nooit ergens geweest en de gedachte om het dorp en vooral de veiligheid van de boerderij te verlaten maakte mij onrustig.

De dag daarna riep Julien me opnieuw bij zich.

‘Heb je erover nagedacht?’ vroeg hij. Ik trok mijn schouders op.

‘Geloof me,’ zei hij, ‘je broers zijn gevaarlijk. Ze zijn tot alles in staat. Wat als ze je voor het leven verwonden? Of nog erger? Ze hebben tot nu alleen hun vuisten gebruikt. Maar ze zijn in staat om je met een mes te lijf te gaan. Ik heb er met mijn vrouw over gesproken, ze kent het gehucht en ze vindt het een goed plan.’

Hij nam me mee naar een schoenmaker in het dorp en kocht daar een paar klompen voor mij. Geen gewone blokken, maar een soort houten schoenen met een lederen bovenstuk. Ik kreeg er wollen sokken bij. Met die sokken en die klompen aan mijn voeten, voelde ik me niet erg vast op mijn benen staan.

‘Je zult dat nodig hebben in de bergen,’ zei Julien, ‘de grond ligt er bezaaid met scherpe stenen.’

We liepen door de dorpsstraat, ik nog steeds op blote voeten, met mijn nieuwe ongemakkelijke schoeisel onder de arm, terwijl Julien de weg naar het gehucht uitlegde en vertelde wat ik daar zou aantreffen: een paar houtskoolbranders die daar woonden, en met wat geluk een leegstaand huis, waar ik meteen kon intrekken.

‘Een oom van mijn vrouw heeft er gewoond.  Hij is daar op hoge leeftijd gestorven. Zijn huis moet er nog staan. En er zijn nog leegstaande huizen. Wat vervallen misschien, maar jij bent handig, je kunt muren optrekken en een dak herstellen.’

Hij praatte aan een stuk door en ik probeerde het mij allemaal voor te stellen.

In het midden van de dorpsstraat aangekomen, hoorden we opeens een baby huilen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s