1.20. Verloofd

Het was de lastigste week van mijn leven. Amparo’s weigering bleef aan mij knagen en ik was niet zeker of ik er goed aan had gedaan om Colombe te vragen. Ik ging er meer en meer van uit dat ook zij zou weigeren. Het was duidelijk dat Camille niet blij was met mijn aanzoek aan haar dochter.

Een week later belde ik aan en het was Camille zelf die de deur opendeed. Ze bracht me naar de woonkamer en riep Colombe. Colombe kwam binnen en bleef staan. Ze keek me niet aan.

‘Vraag het haar,’ zei Camille.

Ik vroeg het.

‘Wil je met mij trouwen, Colombe? Wil je bij mij op de berg komen wonen?’

Ze zei ja.

We gingen alle drie zitten. Het was even stil. Toen nam Camille het woord.

‘Niet voor Pasen,’ zei ze. ‘We zullen een uitzet moeten maken. Daar is tijd voor nodig.’

Colombe bleef naar de grond kijken en ik kon niet anders dan een wachttijd van bijna een jaar aanvaarden. Ik had al zo lang gewacht, dat kon er nog wel bij.

Het begon langzaam tot me door te dringen dat Colombe ja had gezegd. Ik ging verdwaasd naar buiten en liep vol ongeloof over de gang van zaken naar huis.

 

Vanaf die dag ging ik elke maand naar het dorp. Ik trok mijn beste kleren aan, de broek en het gilet die Camille voor me had gemaakt, en ik poetste het leer aan mijn klompen. Eerst ging ik bij de Spanjaard langs en liet me scheren en knippen. Ik had in die tijd een volle, donkere baard die me goed stond, vond ik, maar het was een gewoonte geworden om een keer per maand bij Arturo langs te gaan, en ik vond het prettig om met een fris gezicht naar mijn toekomstige familie te gaan.

Amparo liet zich nog zelden zien in de winkel. Ik kocht wat zoet gebak van haar moeder en ging ermee naar het huis van Camille. Ze zette koffie en sneed het gebak aan. De kinderen kwamen mee aan tafel. Delphine en Marie giechelden met elkaar en Augustin staarde naar mij. Colombe zat naast mij en ze werd stilaan minder verlegen. We praatten over het weer en over de schapenteelt en ik beschreef hoe het daarboven was. Ik vertelde dat ik met het oog op haar komst nog wat verbeteringen zou aanbrengen.

Na een tijdje werd ik uitgenodigd voor het middageten. En na de middag mocht ik dan met Colombe een wandeling maken. We namen meestal de weg naar de boerderij van Julien. Om een of andere reden wilde Colombe niet langs de bakkerij lopen.

Julien en Berthe waren blij ons te zien. Julien bood aan dat hij Colombe, samen met haar moeder, haar zussen en haar broertje een keer naar de berg zou brengen zodat ze er al eens een kijkje konden nemen. Er was een andere bredere, maar ook langere weg die naar boven leidde. Dat was een karrenspoor waarlangs de houtskoolbranders hun waar naar de vallei brachten en langs die weg kon hij met paard en kar naar boven rijden.

Ik haastte mij om mijn huis in orde te brengen. Ik bouwde een hokje achter het huis met een put erin, waarover ik een plank met een gat legde. Ik kocht glas en ik maakte een venster in de zuidwestelijke muur. Ik timmerde een tafel met een laatje erin, om bij het raam te zetten, waar Colombe haar naaiwerk zou kunnen doen. Ik kocht een kleine gietijzeren houtskoolkachel met strijkijzers erop, zoals ik er ook eentje bij Camille had zien staan. Bij een leurder bestelde ik een stel koperen pannen, een paar kruiken, borden en eetgerei.

Het was nog vroeg in het voorjaar, toen Camille en Colombe, met de drie andere kinderen, en vergezeld van Berthe en Julien naar mijn huis kwamen kijken. De lente liet zich voelen, de hemel was helderblauw, de zon gaf al warmte, de merels en de zwartkopjes zongen nog vrolijker dan de dagen ervoor. De afgelopen maanden was Camille wat terughoudend geweest, maar nu leek ze mild gestemd. Colombe straalde. Ik leidde het gezelschap rond, toonde de stal en het schuurtje dat ik bijgebouwd had en wandelde met hen naar de weide waar mijn schapen stonden. Daarna nodigde ik hen binnen. Julien en Berthe hadden niets dan lof voor mijn huis. Camille keek goedkeurend rond en Colombe wees haar de naaitafel en het strijkijzerkacheltje aan. Berthe had een appeltaart meegebracht en ik zette koffie van de bonen die ik de dag ervoor gebrand had. Aan tafel werd de datum van het huwelijk vastgelegd: de eerste zaterdag na Pasen.

 

Een gedachte over “1.20. Verloofd”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s