2.14. Dromen

Na het bezoek aan mijn familie in het dorp vertelde ik Michel aan tafel over Zacharie, Delphines pasgeboren kind. Het was een stevig jongetje, met veel zwart haar. Het leek op zijn vader. Delphine en André waren zo zichtbaar blij. Mijn moeder had haar bij het baren bijgestaan. Zij zorgde voor iedereen en het leek haar geen moeite te kosten. Hoe het mij stak als ze zo verliefd naar haar kleinzoon keek, vertelde ik niet.

Michel luisterde en knikte, en stelde praktische vragen. Of Delphine met man en kind bij Camille zouden blijven wonen, of er plaats genoeg was, en hoe het met Marie en Augustin was.

Hoe het nu met ons zat en hoe het met ons verder moest, daar hadden we het niet over. Het maalde in mij, het maakte mij nerveus, mijn handen beefden toen ik brood sneed. Hij zag het, maar ook hij begon er niet over. Na het eten ging hij naar buiten. Ik ruimde op en legde mijn nachthemd klaar. Ik wachtte nog even met omkleden tot hij naar binnen zou komen. Maar toen hij niet kwam, ging ik kijken waar hij bleef. Hij zat op de houten bank naar de zonsondergang te kijken. Ik ging naast hem zitten. Het was een mooie avond. De wolken trokken zich uit elkaar in rozeroden flarden, de oranje zon liet zich zakken achter de bergtop. Toen ze weggezonken was, stond ik op. Ik ging naar binnen, deed mijn kleren uit, trok mijn nachtkleed aan en ging in bed liggen. Hij volgde mij. Toen hij naast mij kwam liggen, keerde ik me naar hem toe. Ik ging wat dichter tegen hem aan liggen. Hij keerde zich naar mij. We lagen buik tegen buik. Ik voelde hoe hij hard werd. En hoe mijn buik tintelde, hoe mijn lichaam zich opende. Ik trok mijn nachtkleed naar boven, nam zijn hand en legde het op mijn blote dij.

Toen hij in mij schoof, deed het voor het eerst geen pijn. Het ging zacht, ik wilde zelfs meer van hem. Ik sloeg mijn benen rond hem en trok hem tegen me aan. We wiegden, schommelden en dan steeds sneller tot hij met zijn gezicht in mijn hals kreunde. Ik glimlachte om zijn gekreun. Het was de eerste keer dat ik het prettig vond.

Hij sliep snel in, maar ik lag nog lange tijd wakker. Ik verwonderde mij over alles wat er de laatste tijd gebeurd was, zo snel na elkaar en dat dit daar ook uit voortgekomen was. En dat ik een kind zou krijgen. Dat wij kinderen zouden krijgen. Dat dacht ik.

 

Daaraan moet ik denken als ik naar Zacharie kijk. Hij is een man nu. Een vader. Hij ziet er nog steeds uit als een opgeschoten jongen, maar hij moet de dertig al gepasseerd zijn. Zolang is het allemaal geleden.

De tranen lopen nu over mijn wangen. Delphine komt naar me toe, wil me naar zich toe trekken, maar ik weer haar af. Ze denken dat ik huil om Michels dood. Maar ik huil om veel meer. Om het kind dat we maar niet kregen. Om het bloed, elke maand. Om het verslagen gezicht van Michel, elke keer als ik in bed lag te huilen.

Om de vreemde gedachte die ik toen had, dat Amparo zou terugkomen als ik een kind zou krijgen. Mijn geliefkoosde dagdroom was dat Amparo op bezoek zou komen. Ze zou de berg opkomen in haar zondagse jurk met een katoenen zak vol koeken en gebak over haar schouder. En ik zou in de deur staan, met een bundeltje in mijn armen. We zouden weer vriendinnen zijn. Ze zou elke zondag komen, met ons eten, en met ons kind spelen.

Daar huil ik nu om. Omdat niet alles gebeurt, zoals men het zich heeft voorgesteld.

_MG_0147

Foto: Jan Van den Hove

4 gedachten over “2.14. Dromen”

    1. Dank je wel, Samaja. Het klinkt misschien vreemd, maar ik vind het verhaal ook nog steeds mooi. Alsof het niet van mij is, maar door mij naar buiten is gekomen. En het maakt me gelukkig als anderen het ook mooi vinden.

      Like

  1. Dag Christine. Mooie roman, die Colombe. Ruikt naar aarde: warm, vochtig, kruidig, rauw… Moeilijk te omschrijven. Ik volg en print en lees het verhaal dag na dag, pagina na pagina. Zeker nadien uitgeven als (e-)book! Ik geef het iedereen kado… LiefS

    Like

    1. Dank je wel, Lief. Binnenkort heb jij dus de eerste volledige druk in je handen. Maar het boek komt er ook, op een of andere manier. Dankzij jullie duwtjes in de rug.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s