2.29. Zee

Het is tijd om de kudde te gaan halen. Als ik bij de zomerweide kom, komen de schapen naar me toe. Ik tel ze. Ze zijn er allemaal. Er zijn vijf nieuwe lammeren. Alle ooien die nog moesten lammeren, hebben geworpen. Ze zien er gezond uit. Ik ben opgelucht dat er tijdens mijn donkere dagen geen ongelukken gebeurd zijn. Ik dank de hemel, ik voel me beschermd. Er borrelt een soort vreugde in mij op. Ik heb zin om nog wat te lopen, om te klimmen, om mijn armen en mijn benen te voelen, om mijn hart op te jagen. Ik neem een pad naar de kam. De honden en de schapen volgen mij.

Er is weinig wind op de kam. Een licht briesje dat de warmte van de zon breekt. Ik ga op een steen zitten. De schapen zijn wat lager achtergebleven, hier is te weinig gras. De tijmstruiken staan bol in bloei. De vlinderlavendel heeft zijn diepste kleur paars. Ik wrijf wat blaadjes tussen mijn handen en snuif de scherpe geur op. Voor mij ligt het dal, uitgestrekt en lui in de zon. Ik ken nu de namen van de dorpen die ik zie. De plaatsen die Augustin noemde, daar waar marmer ontgonnen wordt, zijn er niet bij. Ze moeten verder zijn. En hoe kom ik daar? Ik heb geen paard en kar, zelfs geen ezel. Hoe ver zou het zijn als ik te voet ga? Ik kan niet te lang wegblijven. Ik mag de schapen niet weer alleen laten, ik mag het lot niet tarten.

Aan de horizon glinstert de zeelijn. De zee. Ik ben nog nooit naar de zee geweest. Ik heb er prenten van gezien, er verhalen over gehoord. Er wordt gevist in de zee. Hele netten vol vis vangen ze daar. Ik ken alleen maar de forellen in onze rivier. Maar in de zee zwemmen vissen van meer dan een armlengte lang. In allerlei vormen en soorten. Javi vertelde erover toen hij na de dood van hun vader bij Amparo en haar moeder kort op bezoek was. Hij en zijn broer werkten toen in Spanje in de visserij.

En opeens denk ik dat Amparo daar ook is. Misschien niet in Spanje, maar wel aan de zee. De lichtgevende streep aan de horizon, daar moet ze zijn. Op de een of andere manier lijkt het mij beter haalbaar om naar de zee te gaan dan om naar de marmergroeves te gaan zoeken. De zee ligt binnen mijn gezichtsveld. Laat ik daar beginnen. Ik ben mij volledig bewust van mijn onzinnige gedachten, maar de zee zal het zijn.

P1010502

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s