3.2. Javi

Op een dag stond Javi in de bakkerij. Hij had een donkere baard. Ik herkende hem eerst niet, dacht dat het iemand was die een brood kwam kopen.

‘Amparo, zusje,’ zei hij.

‘Mijn broer!’ riep ik, ‘Mama! Javi is hier!’

Ik pakte hem bij zijn arm vast en trok hem mee naar de achterkamer.

Mijn moeder was nog te zwak om uit de stoel waarin ze zat op te staan, maar ze stak haar armen naar hem uit.

‘Javi! Hijo mio!’

Ze drukte hem in haar armen.

‘En Luìs! Waar is Luìs?’ vroeg ze en ze keek hoopvol over zijn schouder naar mij.

Ik schudde mijn hoofd.

Ze begon te huilen en te hoesten.

Javi zou maar een paar dagen blijven. Hij had zelf geen nieuws meer van Luìs. Ze hadden ruzie gehad en Luìs was vertrokken, zuidwaarts vermoedelijk, en had nooit meer iets van zich laten horen.

Een paar dagen later vond ik mijn moeder wit en koud in haar bed. De mannen van het dorp kwamen weer waken. Colombe en Michel waren meteen naar het dal gekomen. Colombe bood aan om bij mij te slapen, terwijl de mannen de wacht hielden. Maar ik sloeg haar aanbod af. De gedachte om haar een nacht naast mij te mogen voelen, maar haar de volgende dag weer te moeten afstaan, kon ik niet verdragen. Die nacht huilde ik en beet ik in mijn hoofdkussen van woede en wanhoop.

De dag na de begrafenis vertrok Javi. Hij had een vrouw en een kind, zei hij. Het was het eerste wat ik ervan hoorde; mijn moeder heeft niet eens geweten dat ze een kleinkind had. Hij vroeg niet wat ik van plan was, of ik het zou redden met de bakkerij. Toen hij afscheid nam, had ik zin om hem in het gezicht te spuwen, maar ik knikte alleen maar en liet hem gaan. ’s Avonds stak ik de oven aan en maakte deeg. Ik sliep een paar uur en werkte de broden af. Toen de ochtend aanbrak, zette ik de winkeldeur open zodat de buren konden ruiken dat de winkel weer open was.

Volgens de notaris was de bakkerij nu van mijn broers. Ik zei dat ik niet van plan was om hun dat te laten weten en gaf het adres van Javi aan de notaris.  Hij vroeg of er nog geld en waardevolle voorwerpen waren.

‘Niet dat ik weet,’ zei ik en op dat moment dacht ik aan een loszittende steen in de muur naast de oven die mijn vader me ooit getoond had. Daarachter zat een kistje met spaargeld.

De notaris zei dat ik over de bakkerij kon beschikken zolang mijn broers er geen aanspraak op maakten. Ik vroeg me af of ze ooit zouden komen, mijn broers. Het was mogelijk, maar ik kon me niet voorstellen dat ze zouden terugkomen om de bakkerij open te houden. Ze zouden de bakkerij wel kunnen verkopen, opperde de notaris. Hij herhaalde dat ik er kon blijven zolang ze niet opdoken. En als ze kwamen dat ze de plicht hadden om mij te onderhouden.

Mij onderhouden! Mijn broers! De gedachte daaraan maakte me zo nijdig dat ik meteen toen ik thuiskwam naar het kistje ging zoeken. Het was gemakkelijk te vinden omdat ik wist dat het er was. Rond de steen zat een andere kleur voegsel, het was deeg. Met een mes kon ik het wegkrabben. Het kistje was gedeukt en verroest, maar het was loodzwaar. Het zat vol met gouden en zilveren muntstukken, genoeg om een huis te kopen, dacht ik. In ieder geval genoeg om een tijd niet afhankelijk van mijn broers te zijn, genoeg tijd om te bedenken hoe ik in mijn levensonderhoud kon voorzien.

Mijn boosheid op vader ebde weg. Hij had dit voorzien. Hij had gedaan zoals het altijd in zijn familie was gedaan. De zonen erfden en moesten voor de ongetrouwde dochters zorgen. Maar hij had voor mij een oplossing bedacht. Mij kennende, waarschijnlijk. Zo interpreteerde ik het feit dat hij mij verschillende keren op het bestaan van de geheime bergplaats had gewezen, dat dit geld voor mij was, dat mijn vader het voor mij verstopt had.

Ik verdeelde het geld en het goud in drie gelijke delen, stopte het in katoenen zakjes en stopte het weg op drie verschillende plaatsen. Een in het kistje, dat ik weer achter de steen stak. Een achter een steen in de muur van mijn kamer, en een hield ik onder de matras van mijn bed, zodat ik er snel bij kon als dat nodig zou zijn.

20190324_151135

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s