Waarover gaat Colombe?

Na het lezen van De overgave van Arthur Japin kreeg ik zin om iets over vergiffenis te schrijven. Het is een thema dat mij nauw aan het hart ligt, maar meer nog is het een bijzonder interessant gegeven. Kunnen vergeven is een kunst, het vergt moed en wijsheid. Als iemand erin slaagt om vergiffenis te schenken, worden alle partijen daar beter van. Maar het is misschien wel een van de moeilijkste dingen die van een mens gevraagd kunnen worden.

Het liefdevolle vergeven in Colombe is niet te vergelijken met de oneindig grote vergiffenis die in De overgave geschonken wordt, maar toch ben ik blij dat ik thema heb kunnen aanraken.

Het verhaal van Colombe gaat ook over weggaan, vluchten, migreren. Het begint met Michel die zijn gewelddadige broers ontvlucht en een nieuw leven begint als herder. Zowel de ouders van Colombe als de ouders van Amparo zijn inwijkelingen in het dorp in de vallei. Camille en Baptiste zijn tegen de zin van Camilles ouders getrouwd en hebben zich in het dorp gevestigd. Zij als naaister, hij als seizoenarbeider. De ouders van Amparo, Arturo en Maria Luisa zijn in Spanje geboren, maar begonnen na hun huwelijk een bakkerij over de grens. Hun zonen gaan op hun beurt het geluk zoeken, zij maken de omgekeerde beweging en trekken naar Spanje. Door te trouwen met Michel verlaat Colombe het dorp waar ze opgroeide en waar haar vriendschap met Amparo begrensd is. Er is immers geen ruimte voor de romantiek waaraan zij als jonge vrouw behoefte heeft. Ook Amparo verlaat het dorp en begint ergens anders een nieuw leven.

En het gaat ook over thuiskomen, en vooral, over liefde. Over de vele vormen van liefde. De bezorgdheid van een boer voor een jonge arbeider, de liefde in de twee jonge gezinnen die in de vorm van eten op tafel komt, de vriendschap die meer dan vriendschap wil zijn, de kneedbare liefde in een huwelijk, de sympathie van een kloosterling voor een dorpsvrouw, de saamhorigheid tussen vennoten, en over een zeldzaam sterke liefde die de tijd en grote veranderingen doorstaat.

 

 

4 gedachten over “Waarover gaat Colombe?”

  1. Dag Christine,
    Nog een tip vandaag via ‘Herbeluister Radio 1’???
    Arthur Japin was vandaag te gast bij Fried’l Radio 1. Ik hoorde het niet helemaal, maar wat ik hoorde was erg boeiend.
    Groetje, Gerd

    Like

  2. “Kunnen vergeven is een kunst, het vergt moed en wijsheid.”
    Je hebt helemaal gelijk. Maar weet je wat ik mij al vaak afgevraagd heb: hoe voel je dat, dat je klaar bent om te vergeven? Wanneer ben je op dat punt effectief vergeven te hebben? Soms denk ik dat ik er ben, soms zijn er momenten waarop er nog zo’n kwaadheid naar boven komt dat ik denk “hmm, blijkbaar toch nog niet”. Maar wat is dat dan net? Dat je nooit meer kwaad wordt om wat gebeurd is? Of dat je aanvaard dat het gebeurd is, daar soms nog kwaad / triestig / … van wordt, maar desondanks verder wilt samen?

    Like

Laat een reactie achter op Le petit requin Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s